شاهنشاهى « 1 » ، حليت احوال و زينت اعمال و افعال شاه « 2 » گردانيده است و آيات محامد و سور ثناى او را متداول افواه و السنه كرده و « 3 » بر زبانها جارى و مذكور و در سماع و طباع مشهور و مسطور گردانيده و آوازهء اصطناع او كه در باب ارباب فضل و اصحاب عقل مىفرمايد به اطراف عالم و اكناف عرب و عجم رسيده و ذكر عدل و نام فضل او اسماع اقاصى و ادانى شنيده و گلزار فيض عدل او چنان شكفته است كه جملهء عواصف خزان ظلم و هبوب صرصر زمستان جور ، طراوت اوراق او « 4 » از چمن آفاق زايل نخواهد كرد و موسم مكارم اخلاق او چنان نفاق و رواج يافته است كه به صوارف حدثان و نوايب زمان كساد و فساد نپذيرد . پادشاه بر همه جهان كه عيال جلال و موالى عوالى سياست است ، طريق انصاف و انتصاف سپرد ، آنگاه نتيجهء اقبال و زبدهء « 5 » جلال پادشاهى را به تحريض ناقص عقلى ، هدف تير تلف گرداند در شريعت كرم و سنّت ديانت ، موافق و ملايم عقل نيايد « 6 » و مفتى عقل ، قلم بر بياض اين فتوى ننهد و آوازهء اين سياست چون از دروازهء دارالملك به واسطهء اخبار صادر و وارد به سمع ملوك اقاليم رسد « 7 » ، طباع و اسماع ملوك و سلاطين از مخالصت و موافقت اين دولت متنفّر گردد و چشم اطماع فاسده در ساحت ملك و دولت باز شود و دست تعرّض خصمان دولت دراز گردد و عقلاى جهان و علماى زمان « 8 » كه ناظر امور جمهورند ، تقديم اين سياست را هفوت محض و زلّت صرف شمرند و وزرا و ندماى او را به ركاكت عقل و سخافت رأى منسوب گردانند و بر رأى جهان‌آراى عدل فرماى پادشاه « 9 » - كه آفتاب در پيش او چون سايهء ديوار بر رخسار روزگار « 10 » - مقرّر است كه ملوك و امرا را هيچ عيبى زيادت از التفات نمودن به قول زنان نيست و كلمات ايشان را كه مهيّج فترت و باعث زلّت است ، در وهم و خيال و در ذهن و فكرت جاى دادن از عقل و خرد دور « 11 » است و هركه بر مهر زنان و موافقت ايشان اعتماد نمايد ، در عواقب آن در « 12 » ورطهء ندامت و غرامت مأخوذ شود و دل او طعمهء عنا و لقمهء « 13 »

--> ( 1 ) . آتش : شهنشاهى ( تاشكند مطابق متن ) ( 2 ) . آتش : پادشاه ( 3 ) . آتش : واو ندارد ( 4 ) . آتش : او را ( 5 ) . ازمير : فرزند ( 6 ) . آتش : ننمايد ( 7 ) . ازمير : رسيد ( 8 ) . آتش : كيهان ( 9 ) . آتش : شاه ( 10 ) . ازمير : روز ( 11 ) . ازمير : بر كران ( 12 ) . ازمير : به ( 13 ) . ازمير : « لقمه » ندارد